สมุดปกอ่อน

 

 

ด็อพพิโอ ริสเตร็ตโต (Ristr8to2) ร้านกาแฟเล็กๆบนถนนนิมานเหมินท์ ย่านที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศของการดื่มกาแฟอย่างเข้มข้นเป็นอันดับต้นๆของเชียงใหม่ ด้วยคอนเซ็ปที่ไม่ซ้ำใครของร้านนี้ที่ได้นิยามตัวเองว่าเป็น Australian Café Concept กับวัฒนธรรมการดื่มกาแฟร้อนเพื่อให้สัมผัสถึงรสชาติของกาแฟแท้ๆ

 

 

ต๋อง อานนท์ ธิติประเสริฐ  ผู้จัดการและบาริสต้าของร้าน ผู้ผ่านการฝึกฝนการชงและศิลปะบนถ้วยกาแฟที่เรียกว่า Latte Art จากออสเตรเลีย จนคว้ารางวัลมาแล้วหลายรายการ โดยมีรางวัลอันดับ 6 จากการแข่งขัน World Latte Art Championship มาการันตีฝีมือ ซึ่งเขารับหน้าที่ทั้งชงและเสิร์ฟพร้อมกับโชว์ลีลา Latte Art ให้ลูกค้าถึงที่โต๊ะด้วยตัวเองเลยทีเดียว

 

ด้วยประสบการณ์และฝีมือการชงที่ใส่ใจทุกรายละเอียด เราจะได้สัมผัสและดื่มด่ำไปกับรสชาติของกาแฟแท้ๆ ที่ผ่านการคัดสรรเมล็ดพันธุ์ชั้นดี ในราคาที่ทุกคนดื่มได้ จากหลากหลายประเทศมาให้ลิ้มลอง ทั้งจากประเทศไทย, เอธิโอเปีย, บราซิล, เอกวาดอร์, กัวเตมาลา, คอสตาริกาและโคลัมเบีย

 

ขอเชิญเหล่าคอกาแฟนั่งลงก่อน แล้วมาร่วมสัมผัสบทสนทนาเคล้ากลิ่นกาแฟหอมกรุ่นกับเจ้าของร้านคนเก่งคนนี้ แล้วไปเรียนรู้เรื่องราวต่างๆและพบกับรสชาติอันเข้มข้นของสิ่งที่เขาฝันใฝ่และกำลังทำมันอย่างตั้งใจไปพร้อมๆกัน

 

 

เข้ามาอยู่ในวงการกาแฟกี่ปีแล้ว 

6 ปี

ทำไมถึงสนใจมาทำร้านกาแฟ  

เริ่มจากร้านแรกตอนที่ไปออสเตรเลีย  ร้านแรกที่ทำอยู่เป็นช่วงที่เขากำลังแข่ง World Barista Champion คนที่ทำงานอยู่ด้วยกันได้เข้าแข่งและก็ชนะในระดับโลกมา อยู่ตรงนั้นได้เห็นเขาซ้อมมาตลอด เห็นเขาแข่งแล้วชนะ ก็เลยรู้สึกสนุก ทำให้รู้สึกอยากทำด้วย ก็เลยเป็นจุดแรกหลังจากไปทำงานที่ออสเตรเลีย เลยได้เป็นบาริสต้า โชคดีที่ว่าคุณ Jack Hanna ซึ่งได้แชมป์โลกนั้นทำงานด้วยกัน เขาก็สอนเทคนิคนิดๆหน่อยๆ ก็เลยอยากจะทำดู ซึ่งในแต่ละร้านที่ทำก็จะมีรูปแบบต่างๆกัน หลังจากทำงานที่ร้านนั้นแล้วก็ไปทำร้านอิตาลี ก็ได้เรียนรู้วัฒนธรรมดั้งเดิมของการดื่มกาแฟ หลังจากนั้นมาเปิดร้านของตัวเอง ก็ทำมาเรื่อยๆ รู้สึกว่ามันยังไม่สิ้นสุด ยังมีเรื่องให้ศึกษาต่อเรื่อยๆ รู้สึกสนุกดี

การฝึกเป็นบาริสต้าต้องทำอย่างไร

ก็ต้องชอบก่อน แล้วก็ฝึกหลายๆอย่าง หลักๆแล้วอยู่ที่ประสบการณ์ ว่าชอบกาแฟแค่ไหน มีกาแฟเยอะแค่ไหนให้เล่น ต้องมีความขยัน ต้องรู้จักสังเกตว่าไอ้นี่มันเป็นแบบนี้ ต้องขยับแบบนี้

ที่ไปแข่ง World Barista Championship มาเป็นอย่างไรบ้าง

ก็คือจะมีตัวแทนประเทศละ 1 คน ต้องชนะระดับประเทศก่อน จึงจะเป็นตัวแทนประเทศ แล้วก็ไปแข่งระดับโลก ก็มีแข่งคัดเลือกก่อน รอบสุดท้ายจะเหลือ 6 คน  ก็ได้ที่ 6 พอดี(หัวเราะ)  อันดับ 1-6 จะมีรางวัลให้ ถือว่าเป็น Top6 ของโลก

ของพี่คือสาย Latte Art

เป็นสายLatte Art ก็จะดูเทคนิคของบาริสต้า สมัยก่อนเค้าก็จะดูรสชาติ เหมือนตอนที่ยังแข่งอยู่ที่ออสเตรเลียอยู่ ที่เคยชนะในระดับภูมิภาคของเค้า เค้าก็จะดูรสชาติด้วย ดูรูปบนหน้าด้วย ตอนแข่งที่ออสเตรเลียจะได้คะแนนรสชาติเยอะกว่านิดนึง พอแข่งระดับโลกเขาก็จะตัดคะแนนรสชาติออกไป คราวนี้ก็จะดูแต่ Latte Art กับ Barista skill อย่างเดียวเลย

Latte Art มีกี่แบบ

จะมี 2 แบบ คือ Free Pour(ใช้มือเท) และ Etching(วาด)  ซึ่ง Free Pour จะต้องใช้ทักษะเยอะกว่า แล้วมันก็ยากกว่า เพราะมันต้องจบในเวลานั้นเลย ถ้าพลาดแล้วมันจะล้น เมื่อกี้ที่ทำให้ดูเป็นทิวลิป 5 ชั้น ใบไม้ 3 ใบ หัวใจอีก 3 ดวง ก็คือต้องใช้มือเทอย่างเดียวเลย ถ้าเป็นแบบเขียนเอา ก็คือเอานมเทลงตรงกลางอย่างเดียว แล้วก็วาดเป็นรูปอะไรก็ได้ แล้วแต่คนชอบ แต่ Free Pour จะเป็นการคนไปในตัว เป็นการผสมนมกับกาแฟให้มันเข้ากัน แล้วเร็วกว่าด้วย การมานั่งวาดกาแฟมันจะเริ่มแยกชั้นกับฟองนม แล้วอุณหภูมิก็จะลดลง เพราะว่ากาแฟควรจะดื่มเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในการแข่งขันระดับโลกเขาจะบังคับเลยว่า จะต้องมีFree Pour สมมุติว่าให้ทำกาแฟ 6 แก้ว ในรอบชิงต้องทำ Latte Art แบบ Free Pour หมดเลย จะไม่มีมาวาด เพราะเขาจะให้ความสำคัญกับแบบนี้มากกว่า เพราะเหมือนเป็นการวัดทักษะในทางบาริสต้ามากกว่า

จากเดิมเปิดร้านอยู่ที่ออสเตรเลีย แล้วทำไมถึงกลับมาเปิดร้านที่ประเทศไทย 

อยากจะเอาข้อมูลที่ได้จากออสเตรเลียมาแชร์ความรู้กับที่นี่ เพราะว่าบางเรื่องมันไม่มีสอนในไทย มันไม่มีใครรู้ ก็เหมือนเอา Café จากประเทศออสเตรเลียมาไว้ที่นี่ ที่เมืองไทย เอามาไว้แลกเปลี่ยนความรู้กัน ไม่ได้บอกว่าดีกว่า แต่ลองดูว่าทำไมเขาถึงเก่งในระดับนั้น ซึ่งในการแข่งระดับโลกนั้นออสเตรเลียจะได้เข้ารอบชิงแทบทุกปี การแข่งLatte Art นั้น จาก 6 เขาก็ได้แชมป์มาถึง 3 ครั้ง เราเอามาเปิดที่นี่ แล้วลองมาดูว่ามันมีอะไรที่ต่างจากบ้านเรา แต่ไม่ได้หมายความว่าอะไรดีกว่าอะไร เหมือนเอามาลองแลกเปลี่ยนกันดู ว่าชอบแบบไหน ให้เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง

เหมือนเอาข้อมูลมาแชร์กัน  

ใช่ครับ ในเมนูก็จะมีหลายๆตัวที่เป็นตัวที่คิดค้นขึ้นมาที่ออสเตรเลีย ก็เอามาแชร์กันที่นี่ ว่าทำไมที่โน่นเขาใช้กันแบนี้ ทำไมเวลาเขาทำในระดับโลกถึงทำแบบนี้ แล้วเราก็ลองดูว่าแบบนี้ดีมั๊ย ทำไมแบบนั้นดีกว่า แบบนี้ดีกว่า และคิดว่าจะขายเมล็ดพันธุด้วย ก็คือนำเข้าเมล็ดแบบที่ไม่ค่อยมีใครเอามาขาย เอาเมล็ดที่ราคาสูงมาขาย มาให้ลองชิมในราคาที่ทุกคนกินได้ ซึ่งทุกอย่างผ่านการคัดสรรค์มาแล้ว ก็เอามาลองให้ชิมดู ไม่ได้หมายความว่าระดับโลกต้องดีกว่า แต่ว่าเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์แล้วเอามาพัฒนาวงการในประเทศไทย

ทำไมถึงเลือกมาเปิดร้านที่เชียงใหม่  

ถ้าจะกินกาแฟก็อยากให้กินกาแฟร้อนกัน ถ้าไปเปิดในที่ที่อากาศร้อนอยู่แล้วก็น่าจะกินกาแฟร้อนได้ลำบาก เพราะต้องการจะขายคนไทยเป็นหลัก ถ้าไปเปิดที่ภูเก็ตคนอาจจะเยอะ แต่ก็จะเป็นคนต่างชาติ เชียงใหม่เป็นเมืองอากาศเย็น แล้วบรรยากาศชิลๆน่าจะนั่งกินกาแฟร้อนได้ง่าย แล้วก็คนเชียงใหม่ก็กินกาแฟเยอะอยู่แล้ว ก็น่าจะง่ายกว่าที่จะอธิบายอะไรที่เขารู้อยู่แล้วส่วนหนึ่งด้วย

เปิดร้านมานาแค่ไหนแล้ว 

ประมาณ 10 เดือน

เพราะอะไรจึงเน้นจุดขายหลักเป็นกาแฟร้อน  

หลักๆก็อยากให้เป็นกาแฟร้อน เพราะมันจะได้รสชาติมากกว่า ไม่ได้หมายความว่ากาแฟเย็นไม่ดีนะ แต่ถ้าอยากจะชิมรสชาติ กาแฟร้อนมันจะได้รสชาติที่เยอะกว่า เครื่องชงอุตส่าห์เซ็ตอุณหภูมิว่าความร้อนต้องเป็นเท่านี้ ความดันต้องเป็นเท่านี้ พอใส่น้ำแข็ง ก็เหมือนทุกอย่างที่พยายามทำมาให้ตรงจุดก็หายไป มันจะได้รสชาติ ได้ Aroma และ Character ของกาแฟแต่ละตัวมันจะชัดดี

ชื่อร้านมีความหมายอะไร 

Doppio Ristretto เป็นพื้นฐานของกาแฟร้อนแต่ละตัวในร้าน ปริมาณกาแฟจะใช้เป็นสองเท่าของปกติ ถ้าEspressso จะใช้ 30 มิลลิลิตร แต่ Ristretto จะประมาณ 10-15 มิลลิลิตร ซึ่งมันเป็นจุดที่เป็นรสชาติของกาแฟโดยไม่มีอะไรมาเจือปน หลังจากนี้ไปน้ำจะไหลผ่านเศษกากกาแฟ มันจะขมขึ้นตัดรสชาติกาแฟลง แต่ Ristretto ตัวเดียวไม่พอ เพราะแค่ 15 มิลลิลิตรจะน้อยเกินไป เวลาผสมนมเข้าไปรสชาติก็จะอ่อนลง ก็เลยใช้สองเท่า มันจะเปลืองต้นทุนไปหน่อย แต่จะได้รสชาติกาแฟจริงๆมากกว่า จะไม่ค่อยขมเท่าไร แล้วจะเห็นความแตกต่างของรสชาติแต่ละตัวได้ชัดขึ้น  

ในย่านนิมานเหมินท์มีร้านกาแฟเยอะมาก คิดว่าเป็นอุปสรรคหรือไม่ 

คิดว่าถ้าใครอยากกินกาแฟ ก็ต้องนึกถึงที่ที่มีกาแฟขายเยอะอยู่แล้ว เหมือนถ้าซื้อของมือสองก็ต้องไปจตุจักร ถ้าอยากเปิดร้านกาแฟก็ต้องเปิดในย่านที่มีร้านกาแฟเยอะ ดีเลยครับไม่เป็นอุปสรรคอะไร มันก็เหมือนเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง ถ้าลูกค้าชอบแบบนี้เขาก็จะมา

เตรียมตัวที่จะไปแข่งรายการอื่นๆอีกหรือไม่ 

ไม่แน่ใจ แต่ถ้ามีโอกาสก็จะไป แต่ตอนนี้ยังสนุกอยู่กับการเตรียมร้าน เตรียมขายเมล็ดกาแฟมากกว่า ถ้าทำกาแฟก็สามารถแชร์ประสบการณ์ได้แค่คนที่เข้ามาในร้าน แต่ถ้าขายเมล็ดกาแฟก็จะเป็นทั่วประเทศไทย อยากมุ่งไปทางด้านนี้มากกว่า

ปกติชงกาแฟธรรมดาๆแบบกาแฟซอง3in1กินบ้างไหม

ไม่เคยเลย กินแต่พวกที่มีอยู่ในร้าน เพราะต้องชิมอยู่แล้ว จะได้รู้ว่าแต่ละตัวแตกต่างกันอย่างไร

มีคำแนะนำอะไรที่อยากบอกกับผู้สนใจเป็นบาริสต้าบ้าง 

ต้องชอบดื่มกาแฟ ถ้าคนมีหัวทางด้านศิลปะก็จะช่วยด้วย ต้องมีความอดทนในการฝึกซ้อมด้วย แรกๆก็อาจจะน่าเบื่อ เพราะเห็นคนอื่นทำแล้วได้เลย แต่มาปุ๊ปจะให้เก่งเลยก็ไม่ได้ ต้องอดทน ช่วงแรกกาแฟอาจจะขม แต่กินไปจะเริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆ ก็ต้องสนุกกับมัน

วางแผนในอนาคตไว้อย่างไร 

ก็คือเน้นขายเมล็ดพันธ์ ใครซื้อไปกินถ้าสงสัยอะไรก็มานั่งคุยกันที่ร้าน อยากให้เป็นเหมือนแหล่งรวมของคนที่ชอบกาแฟ หรือคนที่ชอบเรื่องอื่นก็ได้ เพราะที่นี่จะมีลูกค้าหลากหลาย มีทั้งทนายความ หมอ และอาชีพอื่นๆอีก เป็นแหล่งที่แชร์ความรู้กันโดยมีกาแฟเป็นจุดร่วม คนนี้กินกาแฟบราซิลแล้วรู้สึกอย่างนี้ อีกคนกินอาจรู่สึกอีกอย่าง เหมือนให้มาสนุกกัน ไม่เชิงให้มาเรียน แต่ให้มาสนุกกับกาแฟด้วยกัน โดยมีกาแฟหลายๆสัญชาติ แบบเกรดสูงสุดของแต่ละประเทศมาให้ลองกันศึกษาดูว่ากาแฟแต่ละแห่งแต่ละพื้นที่เป็นอย่างไร เหมือนกันท่องโลกในด้านกาแฟโดยที่ไม่ต้องเดินทางออกจากประเทศไทย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะมาครับ

อะติม

 

 

 

 

 

 

 

ไอเดียเจ๋งๆก็เหมือนกับเมล็ดพันธุ์ดีๆ คงไม่อยากเกินไปที่มีไว้ในครอบครอง แต่ถ้าไม่ลองปลูกมันก็ไม่มีทางงอกขึ้นมาได้ เมื่อนำจินตนาการมาเป็นสารตั้งต้นของความฝัน หากจะให้มันเป็นจริงก็ต้องจุดชนวนด้วยการลงมือทำบางสิ่งบางอย่าง ไอเดียจะดีขนาดไหน ถ้าไม่เริ่มต้นทำ ก็เป็นได้แค่ควันจางๆคงไม่มีทางระเบิดสีสันอันตระการตาออกมาให้ชื่นชม

 

 

 

 

 

 

จะคิดไอเดียสุดล้ำทั้งที อาจต้องมีคำตอบในใจด้วยว่า อยากทำอะไร เพื่ออะไร แม้อาจจะยังไม่ชัว แต่อย่างน้อยก็ต้องไม่มืดมัวจนนึกภาพอะไรไม่ออก เหมือนกับการปลูกต้นไม้ จะปลูกไม้ดอกเพื่อความสวยงาม ปลูกผลไม้เพื่อไว้เก็บกิน หรือปลูกไม้ยืนต้นเพื่อให้ร่มเงาก็สุดแล้วแต่ความชอบ เราอาจหาเมล็ดพันธ์พืชใหม่ๆได้ตลอดเวลา แต่ก็ต้องเห็นได้ชัดเจนก่อนว่าจะปลูกพืชชนิดไหน เพื่ออะไร ต้องใช้สถานที่แบบไหน และต้องเตรีมตัวอย่างไร

 

 

 

 

 

 

ดอกไม้จะงดงามได้อย่างไร หากไร้ซึ่งการดูแล ไอเดียดีอย่างเดียวคงไม่พอ แต่ต้องสานต่อด้วยการดูแลอย่างต่อเนื่อง ด้วยการเอาไอเดียเหล่านั้นไปพัฒนา ต่อยอดความคิด และลงมือทำอย่างจริงจัง บางครั้งการนั่งๆนอนอยู่เฉยๆ ก็ยากที่จะทำให้ความคิดสร้างสรรค์บังเกิด ไม่ว่าไอเดียของเราจะยิ่งใหญ่อลังการขนาดไหน หากไม่ทำให้ไอเดียเติบใหญ่ ก็คงเป็นได้แค่ฝุ่นผงในอากาศที่ไม่อาจเป็นจริง

 

 

 

 

 

 

แต่ก็อย่าลืมว่า เมื่อเราหว่านเมล็ดพันธ์ลงดิน ไม่จำเป็นว่ามันจะต้องงอกเงยออกมาเป็นต้นไม้ทุกเมล็ด เพราะทุกไอเดียที่ว่าเด็ด ทุกกลเม็ดที่ว่าแจ่ม ไม่ได้หมายความว่า เมื่อลงมือทำมันแล้วจะได้ผลเสมอไป เมล็ดที่ว่าดี ปลูกออกมาแล้วอาจไม่โต แต่เมล็ดที่ดูไม่ไฮโซ ปลูกออกมาแล้วอาจโตกว่าก็เป็นได้

 

 

 

 

 

 

เราอาจปลูกต้นไม้ร้อยต้นแต่ได้ผลออกมาแค่สิบ หรือปลูกแค่สิบแต่อาจเติบโตได้ถึงร้อย แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรหรือไม่ว่าผลของมันจะออกมาน้อยสักแค่ไหน ตราบใดที่เรายังไม่หยุดปลูก และไม่หยุดดูแล มันคงเติบโตเป็นป่าได้ในสักวัน

 

 

 

 

 

 

 

แต่ก่อนที่จะไปหวังให้ต้นไม้เหล่านั้นกลายป่า อย่าลืมหันกลับมาดูต้นแรกที่ปลูกขึ้นมา

 

 

 

 

แล้วค่อยๆดูแลรักษาให้มันเติบโต  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะมาครับ

อะติม 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สุขสันต์วันสงกรานต์ครับ

 

มาสาดน้ำกันดีกว่า 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะมาครับ

อะติม

 

 

 

 

ตอนเด็กฉันชอบวาดรูป

 

 

 

 

ต้นไม้ ท้องฟ้า ปลา ดอกไม้ ฉันวาดสิ่งต่างๆนานารอบกาย ตามที่ใจฉันต้องการ

 

 

 

 

วันหนึ่ง มีคนบอกฉันว่า รูปต่างๆที่ฉันวาดนั้น มันไม่สวยเอาเสียเลย

 

 

 

 

ฉันได้แต่นั่งเสียใจ ว่าฉันมันไม่เอาไหน แล้วเลิกวาดรูปในทันที

 

 

 

 

เวลาผ่านไปนับปี กระดาษ ปากกา ดินสอสี ที่ฉันเคยใช้ ได้ถูกเก็บไว้ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน

 

 

 

 

แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนผัน ฉันได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ และเปลี่ยนแปลงความคิดใหม่

 

 

 

 

ฉันจะเสียใจทำไม ที่ฉันวาดรูปไม่สวยเหมือนใครๆ

 

 

 

 

ในเมื่อฉันเพียงอยากวาดมันออกมาจากใจ

 

 

 

 

ฉันต้องการสื่อสาร ความคิด และตัวตนของฉัน ผ่านภาพวาด

 

 

 

 

ฉันหยิบดินสอสี ปากกา ขีดเขียนลงบนกระดาษ

 

 

 

 

ก่อเกิดเป็นภาพ ที่แม้จะไม่สวยงาม แต่ทว่า เต็มไปด้วยความเอาใจใส่ ความตั้งใจ รอยยิ้ม

 

 

 

 

 

ถึงแม้จะไม่มีใครสนใจ แต่ฉันจะยังวาดต่อไป  ตราบใดที่หัวใจต้องการ และยังสนุกสนานกับมัน

 

 

 

....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะมาครับ

 

อะติม

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะมาครับ

 

อะติม

ขอเปิดSectionใหม่ของบล๊อคข้าพเจ้าในหัวข้อ Interview

 

 

 

 

 

 

 

ขอกล่าวอย่างรวบรัดถึงที่มา

ด้วยความคิดที่ว่า อยากลองหาประสบการณ์ใหม่ๆ ด้วยการออกไปพบเจอผู้คน เพื่อพูดคุย สนทนา และแลกเปลี่ยนความคิดเห็น น่าจะทำให้เราได้พบเจอประสบการณ์ใหม่ๆ ไอเดียดีๆ หรือได้แรงบันดาลเพื่อสร้างไฟในการดำเนินชีวิต ก็เลยนำมาสู่หัวข้อ Interview อันนี้

 

 

 

 

 

เพื่อที่จะได้นำเรื่องราว การใช้ชีวิต มุมคิดน่าสนใจ และนำแรงบันดาลใจดีๆมาแบ่งปันกัน

 

 

 

 

 

 

 

เกริ่นมาเสียยืดยาว เอาเป็นว่า ไปอ่านกันเลยดีกว่าเนอะ ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

.......................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หากต้องกรอกแบบสอบถามว่ามีอาชีพอะไร ชายคนนี้อาจจะต้องคิดหนักสักหน่อย เพราะเขาคนนี้สวมหมวกอาชีพเอาไว้หลายใบเลยทีเดียว

เส้นทางชีวิตของหนุ่มชัยนาทที่ออกเดินทางจากเมืองหลวง ท่องเที่ยวหาประสบการณ์ จนตัดสินใจมาลงหลักปักฐานในจังหวัดเชียงใหม่ บดินทร์ เทพรัตน์ ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอันเต็มไปด้วยสีสันในยามราตรี เขาจะประจำการอยู่ที่ร้านปันยา (Midnight Pharmacy) ร้านขายยาที่เปิดตั้งแต่เย็นย่ำไปจนถึงรุ่งเช้า นอกจากเป็นเจ้าของร้านยาแล้ว เขายังเป็นคอลัมนิสต์ และผู้ก่อตั้ง"ปันยามูฟวี่คลับ"(Punya Movieclub) กิจกรรมฉายหนังเล็กๆที่คนชอบดูหนังให้ความสนใจไม่น้อย

วันนี้เราจะมาพูดคุยกับเขา เรื่องราวจะสนุกสนานแค่ไหน เชิญรับชมได้ ณ บัดนี้

 

เริ่มเปิดร้านมานานหรือยัง?

เปิดร้านได้สองปีครึ่งแล้ว เริ่มเปิดเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2552

จุดเริ่มต้นที่ทำให้ย้ายมาอยู่เชียงใหม่คือ?

เบื่อกรุงเทพเลยย้ายมาอยู่เชียงใหม่ เพราะอยู่กรุงเทพมาหลายปีจนเห็นความเปลี่ยนแปลงที่มันเลวร้ายลง เลยคิดว่าคงอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว ถ้าเป็นเมื่อ 10 ปีที่แล้วยังโอเค ยังชอบอยู่ แต่กรุงเทพทุกวันนี้มันรถติด คนเยอะ ควันพิษเยอะ วุ่นวาย เรารู้สึกว่ามันน่าอยู่น้อยลงเลยย้ายมาอยู่เชียงใหม่

ที่มาของชื่อร้าน?

เพื่อนตั้งให้ เป็นคนไม่ชอบชื่อร้านยา สังเกตว่าร้านยาส่วนใหญ่จะเป็นร้านที่ตั้งชื่อเชย อย่างร้านเหล้าจะตั้งชื่อเท่ๆ แปลกๆ แต่ร้านยาเป็นร้านที่ติดอันดับการตั้งชื่อเชยมากที่สุด เอะอะก็ เรือนยา บ้านยา หมอยา หรือไม่ก็ สมชายเภสัช หรือใช้ชื่อคน เราเลยเอาชื่ออาร์ตดีกว่า เลยขอประชามติให้เพื่อนตั้งให้ ตั้งไปตั้งมาก็ถูกใจปันยามากที่สุด เพราะมันดูเล่นคำ แต่ก็ดูไม่ล้ำเกินไปจนคนไม่กล้าเข้า ชื่อมันมีความหมายว่าแบ่งปันยา แต่ใครมาก็ต้องซื้อแม้จะไม่มีการแบ่งบัน แต่ก็ตั้งชื่อเอาเคล็ด

ทำไมถึงต้องเปิดร้านตอนเย็นและยาวไปจนถึงเช้าของอีกวัน (17.30น.-06.00น.)

เหตุผลหลักคือคู่แข่งเยอะ เชียงใหม่เป็นเมืองที่มีร้านขายยาเยอะมาก บางตรอกซอกซอยไม่น่ามีร้านขายยาอยู่ได้ ก็ยังอุตส่าห์มี ยิ่งร้านยาเยอะการแข่งขันก็ยิ่งสูง เกิดสงครามราคา ตัดราคากัน ซึ่งต่อให้เราทุนหนักขนาดไหนก็สู้ร้านใหญ่ๆหรือร้านเก่าแก่บ้างร้านที่เปิดมา 40 กว่าปีไม่ได้ บางร้านก็ทุนใหญ่หรือร้านจากกรุงเทพมาเปิดก็มี เลยคิดว่าถ้าเปิดแบบธรรมดา คงเอาตัวไม่รอดแน่นอน กระแสทุนนิยมมันเชี่ยวกราก ก็คิดว่าเปลี่ยนไปเปิดกลางคืนดีกว่า เพราะว่าจากการเที่ยวเชียงใหม่จะสังเกตว่า คนเชียงใหม่นอนกันดึกมาก เพราะมีผับ  แต่ร้านยาเชียงใหม่จะเปิดไม่ค่อยดึกเท่าไร บางร้านสองสามทุ่มก็ปิดแล้ว บางทีคนที่มีไลฟ์สไตล์อย่างพวกเรา ก็จะหาซื้อยาตอนดึกๆไม่ได้ แล้วชัยภูมิของร้านก็อยู่ในย่านของคนที่ใช้ชีวิตกลางคืนอยู่แล้ว ก็เลยคิดว่าเปิดกลางคืนเพื่อเป็นการหนีคู่แข่ง อย่างน้อยเวลาคนไม่สบายตอนดึกๆ ก็จะจำร้านเราได้ แล้วเขาก็จะกลับมา บางคนขี่รถมาสิบกิโลเพื่อมาซื้อยาก็มี

เขามาซื้ออะไรกันตอนดึกๆ 

ก็หลายอย่างครับ ส่วนใหญ่จะเป็นยาฉุกเฉิน เช่น ยาโรคกระเพาะ ยาท้องเสีย ยาแก้ไอ เจ็บคอ หรือไม่ก็เป็นยาคุมกำเนิด ยาคุมฉุกเฉิน ถุงยาง เพราะว่าแถวนี้มีสาวเชียร์เบียร์ค่อนข้างเยอะ มีโรงแรม มีคาราโอเกะ มีที่ขายบริการทางเพศ ทำให้สินค้าประเภทนี้ขายดี ถ้าเป็นยาที่ต้องซื้อโดยไตร่ตรองไว้ก่อนแล้ว คนจะไปซื้อร้านอื่น เช่นยาโรคหัวใจ โรคความดัน เขาจะต้องเตรียมเอาไว้อยู่แล้ว คงไม่ต้องมาซื้อแบบฉุกเฉิน

 

ถ้าหากเราป่วยกะทันหัน การเข้าโรงพยาบาลก็ดูจะเป็นเรื่องใหญ่เกินไป

ใช่ครับ คนเชียงใหม่ ไม่ค่อยชอบไปโรงพยาบาล เพราะว่ามันยุ่งยากหลายอย่าง แล้วก็โรงพยาบาลในเชียงใหม่ก็ราคาแพง บางทีนอกเวลาก็ สองสามร้อย เข้าโรงพยาบาลได้ยามาไม่กี่ตัวเสียเงินไปหกเจ็ดร้อย คนจะคิดว่ามันไม่คุ้ม ไปร้านขายยาดีกว่า

เปิดร้านดึกขนาดนี้ ทำให้ได้เห็นสังคมคมเชียงใหม่ยามค่ำคืนในแง่มุมไหนบ้าง 

ได้เห็นสังคมเชียงใหม่อีกมุมหนึ่ง เพราะคนชอบคิดถึงเชียงใหม่ตอนกลางวันว่ามีเสน่ห์ ไปกินเค้ก กินข้าวซอย เชียงใหม่ในตอนกลางคืนก็เป็นเหมือนอีกโลกหนึ่ง ที่มีความดิบกว่า ซึ่งคนอาจมองว่ากลางคืนมันอันตราย แต่มันก็มีสีสันของกลางคืน บางคนนอนกลางวันแล้วตื่นกลางคืนไปเที่ยว ได้เจอเด็กแว๊น สาวเชียร์เบียร์ คนทำงานกลางคืน คนทำงานโรงแรม คนที่ออกไปหาอะไรกินตอนกลางคืน แล้วก็ยังมีพวกฟรีแลนซ์ ออกแบบ เว็บ กราฟฟิค ที่ชอบทำงานกันตอนกลางคืนเยอะ ช่วงกลางคืนก็สวยไปอีกแบบ ซึ่งไม่สามารถบอกได้ว่าดีหรือแย่กว่าตอนกลางวัน มันแล้วแต่คนชอบ แต่ผมชอบแบบกลางคืนมากกว่า มันได้เห็นอะไรแปลกๆมากกว่า แล้วก็บรรยากาศสงบกว่าตอนกลางวัน มันไม่ค่อยมีรถ เวลาทำอะไรก็จะมีสมาธิ บรรยากาศการพูดคุยก็คนละแนวกับตอนกลางวัน ใครอยากรู้ต้องมาลองใช้ชีวิตดู น่าจะพอนึกภาพออก

อยากแนะนำว่า ใครที่มาเชียงใหม่หลายครั้ง ซึ่งวนไปแต่ร้านเดิมๆ ความจริงเชียงใหม่มีอะไรให้ดูอีกมากมาย มันมีอะไรให้เที่ยวมากกว่าการจะมาจมกับที่เที่ยวซ้ำๆสามสี่ที่ มีอะไรที่น่าค้นหาอีกมาก แต่อยู่ที่ว่าคุณจะออกไปค้นหามันหรือเปล่า

ตอนกลางวันทำอะไร 

บางวันก็นอน บางวันก็ออกไปเที่ยว บางวันก็เขียนหนังสือ ช่วงนี้ก็ทำงานที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่แน่นอนว่าจะทำอะไร

 

 

นอกจากเปิดร้านขายยาแล้ว ทำอะไรอีกบ้าง

เขียนบทความลงนิตยสาร”Starpic” เขียนบทความเกี่ยวกับภาพยนตร์และสังคม เขียนวิจารณ์หนังแล้วก็เขียนสกู๊ปทั่วไป แล้วก็เขียนลงวารสาร”อ่าน”เป็นบางครั้ง เกี่ยวกับสังคมการเมือง และก็ยังจะเขียนต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดไฟ ตอนนี้ยังไม่หมดไฟเท่าไร ถ้าเกิดหมดไฟก็อาจจะหยุดแต่ยังไม่ใช่เร็วๆนี้

มาเริ่มทำปันยามูฟวี่คลับได้อย่างไร?

เริ่มได้ประมาณสองปี อยู่เชียงใหม่แล้วรู้จักกับสถาบันสอนศิลปะแห่งหนึ่ง เขาเห็นว่ารู้เรื่องเกี่ยวกับหนังดี เลยชวนให้ไปฉายหนัง พอฉายหลายๆครั้งก็เลยได้ไปฉายที่นู่น ที่นั่น ที่นี่ จนได้ไปฉายเรื่องแสงศตวรรษที่แกลเลอลี่ของคุณอังกฤษ อัจฉริยโสภณ ที่เชียงราย พอฉายไปฉายมา ทำโปสเตอร์ เลยคิดว่าควรมีชื่อกลุ่ม เพราะเราไม่อยากเอาชื่อจริงออกสื่อ เลยใช้ชื่อปันยาดีกว่า เพื่อนก็เลยออกแบบโลโก้มาให้ใช้

ฉายหนังแนวไหนบ้าง?

เนื่องจากเป็นคนที่ชอบสนใจเรื่องสังคมการเมืองของไทย เลยคิดว่าจะจัดฉายหนังไทยที่มีเนื้อหาเชิงการเมือง ซึ่งคนก็จะมองว่าปันยาชอบฉายหนังการเมือง ที่จริงไม่ได้ตั้งใจ แต่ฉายไปฉายมามันก็ไปอิงการเมือง จะหนีก็หนีไม่พ้น แต่มันก็ไม่ใช่การเมืองจ๋าขนาดนั้น บางทีก็เอาหนังเกี่ยวกับการศึกษา ชีวิตในมหาลัย การถูกกดขี่ เกี่ยวกับเพศที่สาม ที่ถูกมองอย่างแปลกแยก ถึงจะเป็นหนังการเมืองแต่ผมจะมองว่า การเมืองมันอยู่ในทุกอณูในทุกสิ่งรอบตัวเรา อะไรก็เป็นการเมืองได้ เช่น น้ำท่วมก็เป็นการเมืองได้ ทำไมกรุงเทพน้ำท่วมช้า ทำไมคนปฏิบัติธรรมแล้วคิดว่าตัวเองเป็นคนดี แต่พอเห็นคนที่มีความคิดต่างกับตนเองถูกยิงตายแล้วกลับดีใจ มันเกิดอะไรขึ้นกับสังคมนี้บ้าง การเมืองมันแทรกอยู่ในทุกอณูทุกความคิด ต่อให้คนไม่สนใจ จะมีซักกี่คนที่เป็นกลางจริงๆ การเมืองมีทุกรูปแบบ หากเรามองไปมันก็มีให้ศึกษาได้ไม่สิ้นสุด ซึ่งเครื่องมือหนึ่งในการศึกษาก็คือหนัง การดูหนังก็จะทำให้เราเห็นอะไรแปลกๆ น่าสนใจได้มากขึ้นเรื่อยๆ

การเอาหนังที่ไม่สามารถหาดูได้ทั่วไปมาฉายก็เหมือนเป็นการเปิดมุมมองใหม่ๆให้ผู้ชมใช่ไหม?

ใช่ครับ ทำให้ได้เห็นมุมมองแปลกๆใหม่ๆ เปิดโลก มีอะไรมากระตุ้นความคิด เหมือนเราอ่านหนังสือ บางทีเราอาจจะอยู่ในกรอบความคิดเดิมๆ เจออะไรเดิมๆ พบปะแต่เพื่อนเดิมๆ ซึ่งบางทีมันก็น่าเบื่อ แต่ถ้าหากเราได้ไปดูหนัง ได้เปิดความคิด จะให้ดีก็คือ ควรดูหนังแปลกๆ มีหนังหลายเรื่องที่ดูแล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรมาทุบหัว มันก็จะทำให้เรามองโลกในมุมมองแปลกใหม่ไปจากเดิม กล้าที่จะคิดนอกกรอบ กล้าที่จะหลุดพ้นไปจากมายาคติเดิมๆ ซึ่งมายาคตินั้นอาจจะดีหรือไม่ดีก็ได้ แต่มันสำคัญที่ว่า เรากล้าที่จะวิเคราะห์มันอย่างแท้จริงหรือเปล่า หนังมันก็ช่วยเปิดความคิดของเราในอีกแง่มุมหนึ่งได้มากขึ้น

 

 

การฉายหนังจะช่วยเปลี่ยนแปลงสังคมได้หรือไม่?

ได้อยู่ครับ มีหนังหลายเรื่องที่เปลี่ยนโลก แต่อาจจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงแบบเฉียบพลัน ไม่ใช่ว่าฉายปุ๊บ คนออกไปประท้วง ไปปฏิวัติ แต่ว่ามันเป็นการวางรากฐานความคิดของคนในสังคม เช่นคนที่เคยยอมถูกกดขี่มานานมากๆ พอดูหนังที่แสดงให้เห็นว่า คนเรามีความเท่าเทียมกันทุกคน ก็อาจจะลุกฮือขึ้นมาต่อต้านอำนาจนิยม มันมีอำนาจในหนังหลายอย่าง ไม่ได้ว่าความคิดแบบไหนถูกหรือผิด แต่มันก็มีความคิดที่ปลูกฝังอยู่ในหนัง มันมีประเด็น มุมมอง และมายาคติ ที่ซ่อนอยู่ในหนังแต่ละเรื่องที่อาจจะส่งผลต่อผู้ชมได้

ไปฉายที่ไหนบ้าง?

การปฏิบัติงานหลักของปันยามูฟวี่คลับจะไม่มีสถานที่ ก็ไปขอฉายตามที่ต่างๆ อุปกรณ์ก็จะไปขอความช่วยเหลือ โปสเตอร์ให้คนออกแบบให้ ซึ่งแต่ละคนก็ให้ความช่วยเหลือด้วยใจ ไม่เอาอะไรตอบแทนซึ่งก็ต้องขอขอบคุณผ่านมาทางหน้ากระดาษนี้ด้วยครับ

ให้คนดูฟรี?

ที่จริงก็อยากเก็บเงินเหมือนกัน แต่เก็บเงินคงไม่มีใครมาแน่ๆ ก็จะจัดไปเรื่อยๆจนกว่าจะแบกรับคนเดียวไม่ไหว ก็คงต้องหาสปอนเซอร์มาช่วย

ยังคิดจะทำต่อไปอีกนานขนาดไหน?

ก็จะทำไปเรื่อยๆจนกว่าจะหมดไฟ ก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าจะหมดไฟเมื่อไร แต่ก็คงจะจัดแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่แน่ถ้าเกิดจัดแล้วไม่มีคนมาดู หรือมีคนมาดูเยอะแต่ว่าเบื่อ ฉายไปสังคมก็ยังคมเลวร้ายเหมือนเดิม ก็อาจจะเลิกจัด แต่ตอนนี้ความคิดที่จะเลิกยังไม่อยู่ในหัว ก็จะจัดต่อไปแบบนี้ซัก 3-4เดือนต่อครั้ง

ทุกวันนี้ก็คือทำงาน สามอย่าง ทั้งขายยา เขียนหนังสือและฉายหนัง 

ใช่ครับ แต่ยังพอแบ่งเวลาได้ ถ้าเกิดแบ่งไม่ได้ก็คงต้องยุบสักอัน แต่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอะไร

ทั้งสามอย่างนี้ คิดว่างานไหนสนุกที่สุด 

มันก็มีทั้งด้านที่ดีและไม่ดีในแต่ละงาน บอกไม่ถูก บางงานอาจจะระเบียบเยอะ ได้เงินเยอะ อีกงานอาจจะอิสระกว่าแต่ได้เงินน้อยกว่า ก็ต้องสมดุลชีวิตเราเองว่าจะจัดสมดุลของเรายังไงให้เราอยู่ได้ ไม่ทำให้เสียงาน แล้วก็ชีวิตมีความสุขมากที่สุด มันก็จะเป็นเหมือนโลกคนละโลก มันก็มีดีและไม่ดีคนละอย่าง บอกไม่ได้เหมือนกันว่า ชอบอะไรมากกว่ากัน ก็เลยเหยียบเรือสามแคมอยู่อย่างนี้ ถ้าเกิดวันไหนทีชีวิตแปรผัน รู้สึกเบื่อชีวิตด้านใดด้านหนึ่งก็อาจจะทิ้งด้านนั้นไปเลย     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. คนต่อไปจะเป็นใคร โปรดติดตาม 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะมาครับ 

 

 

 

อะติม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ภาคเหนือเจอปัญหาหมอกควัน

ไปไหนก็มองอะไรไม่ค่อยถนัด

บางครั้งก็รู้สึกเหมือนเป็นหวัด แสบจมูกไปหมด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บางช่วงก็อยากประหยัด

เพราะอยากเก็บตั้งซื้อของที่อยากได้

สุดท้ายก็ได้แต่กินมาม่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บางครั้งก็รู้สึกเศร้าๆ

บางครั้งก็เหงาๆ

บางครั้งก็อธิบายไม่ถูก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บางวัน

แดดตอนเช้าๆ

มันก็ร้อนเกินกว่าจะจิบกาแฟ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะมาครับ

 

 

อะติม